Over “blauwe ogen” en “verkozen omdat ze zwart is”.
De verkiezing van Olga Lombardo (22) tot Miss België heeft meteen geleid tot een storm van reacties op sociale media. Het kroontje stond nog maar net op haar hoofd , of er stroomden op TikTok, Facebook en andere platformen commentaren binnen die varieerden van kritische opmerkingen over uiterlijk tot expliciete racistische beledigingen.
Het gaat van “blauwe ogen en blond blijft het schoonheidsideaal” tot verwijten dat ze enkel verkozen werd “omdat ze zwart is”. Voor Lombardo, studente Farmacie uit Leuven, zouden deze berichten geen impact hebben. “Het doet me niets. Ik voel daar niets bij, omdat ik weet dat dit uitzonderingen zijn en dat de meerderheid van mijn generatie en onze maatschappij verstandig genoeg is,” klinkt haar nuchter reactie.
Voorbereid door ervaring
Lombardo wijst op de rol van haar moeder, die haar had voorbereid op dergelijke reacties. “Mijn mama had me gewaarschuwd dat deze dag zou komen. Zelf heeft zij ervaringen gehad met opmerkingen en discriminatie. Door die gesprekken kon ik het kaderen en er anders mee omgaan.” Dat de reacties haar niet van de wijs brengen, laat zien dat racisme in sommige gevallen minder een verrassende confrontatie is dan bekend terrein.
Smaak of racisme?
De vraag die de verkiezing van Lombardo oproept, is tegelijk complex en ongemakkelijk: hebben we het hier over smaak, voorkeuren en culturele normen, of over racisme? Het klassieke adagium de gustibus et coloribus non disputandum est – over smaak en kleur valt niet te twisten – wordt plots relevant in een context waarin uiterlijk en etniciteit direct gekoppeld worden aan nationale identiteit. Een miss verkiezing gaat nu eenmaal enkel en alleen over kleur en smaak. Je zet de poes dus bij de melk, zeg maar.
Lombardo zelf benadrukt haar Belgische identiteit: ze spreekt vloeiend Nederlands en Frans, is geboren in Gabon maar heeft altijd de Belgische nationaliteit gehad, en beschouwt zich volledig als vertegenwoordiger van het land. “Ja, ik heb een kleurtje en krulletjes, maar ik voel me Belg en daar ben ik trots op. Het is absurd dat sommigen daar een probleem van maken,” zegt ze. Ze wijst op de analogie met voetballer Romelu Lukaku: net zoals hij in het nationale elftal speelt, mag ook zij België vertegenwoordigen.
`Representatie en diversiteit
Naast de persoonlijke veerkracht van Lombardo, wijst haar verhaal ook op de bredere maatschappelijke uitdaging: hoe gaat België om met diversiteit en representatie in publieke rollen? Haar meertaligheid, multiculturele achtergrond en familiale roots zouden haar tot een symbool van het hedendaagse, diverse België moeten maken. Maar is dat de bedoeling van een miss-verkiezingen. We vullen het antwoord liever niet in. Hoe dan, één ding is duidelijk: de formule van een Miss-België-verkiezing schuurt en kraakt langs alle kanten.
Lombardo - het arme kind - besluit resoluut: “De racistische opmerkingen laat ik achter me. Ik wil mijn Miss-jaar positief invullen en dit soort negatieve aandacht geen ruimte geven. België vertegenwoordigen is een eer, en dat ga ik ten volle doen.”
Wat hebben we vandaag geleerd?
Het debat rond een miss-verkiezing legt bloot dat schoonheid, kleur en culturele identiteit nog altijd gevoelig liggen, en dat het onderscheid tussen subjectieve smaak en racisme vaak dun en discutabel blijft.
(Foto: Instagram)
