Toen vorige week het tragische ongeval in Buggenhout plaatsvond waarbij vier mensen om het leven kwamen, duurde het niet lang voor de media een duidelijk beeld van de chauffeur begonnen te schetsen. Zijn naam (Noureddine Zerrouak) werd vermeld. Zijn leeftijd werd vermeld. Zijn achtergrond werd besproken.
En vooral: we lazen in HLN dat hij een blanco strafblad had. Dat hij nooit veroordeeld was geweest. Dat hij een onberispelijk verleden had. De boodschap was duidelijk: hier zat geen roekeloze chauffeur achter het stuur, maar een brave man die zelf het slachtoffer was geworden van een verschrikkelijke samenloop van omstandigheden.
Nu blijkt uit getuigenissen van busbegeleiders dat er de voorbije jaren wel degelijk klachten waren over zijn rijgedrag. Die klachten zouden volgens de betrokkenen meermaals zijn doorgegeven aan de busmaatschappij, aan de school en zelfs aan de provincie. Het parket bevestigt inmiddels dat het van die klachten op de hoogte is en dat ze deel uitmaken van het onderzoek.
En plots gebeurt iets opvallends. De naam van de chauffeur verdwijnt. Waar eerder zonder aarzelen werd geschreven over Noureddine Zerrouak, lezen we nu overal "de chauffeur", "de bestuurder" of "de buschauffeur". De man die vorige week nog een naam had, lijkt deze week een functie geworden te zijn.
Dat roept een ongemakkelijke vraag op. Waarom was zijn naam relevant toen men vooral kon vertellen dat hij nooit veroordeeld was? En waarom wordt diezelfde naam plots minder belangrijk nu er vragen rijzen over eerdere klachten?
Begrijp ons niet verkeerd. Niemand weet vandaag wat het onderzoek uiteindelijk zal uitwijzen. Niemand weet of die klachten terecht waren. Niemand weet of ze iets te maken hebben met het ongeval. Het parket onderzoekt dat momenteel. Dat is precies waarvoor een onderzoek dient.
Maar net daarom voelt het verschil in berichtgeving zo vreemd aan. Wanneer de media positieve elementen over iemand brengen, lijkt een naam als Noureddine Zerrouak geen probleem.
Wanneer er vervolgens elementen opduiken die minder comfortabel liggen, verdwijnt diezelfde naam geruisloos uit beeld.
Alsof een persoon eerst een hoofdpersonage wordt wanneer het verhaal een bepaalde richting uitgaat, maar vervolgens weer een anonieme figurant zodra er complicaties opduiken.
Wat vaststaat, is dat de media de voorbije jaren een merkwaardige gewoonte hebben ontwikkeld. Zodra er ergens een tragedie plaatsvindt, ontstaat er een haast om zo snel mogelijk een verhaal te construeren. Een held. Een slachtoffer. Een schurk. Een schuldige. Liefst nog voor alle feiten op tafel liggen.
Vorige week leek het verhaal te zijn dat een onberispelijke chauffeur betrokken was geraakt bij een noodlottig ongeval. Deze week blijkt dat er al jaren klachten bestonden die nu onderzocht worden.
Dat is niet alleen een probleem in Buggenhout.
Dat is ondertussen zowat een standaardprocedure geworden in de moderne nieuwsindustrie. Eerst het verhaal. Daarna de feiten. En als de feiten niet meer helemaal passen bij het verhaal, dan passen we het verhaal gewoon een beetje aan.
