Maar ze is wel een heel klein beetje veeleisend: voldoe jij aar haar plaatje?
De Nederlandse bom Vera Dijkmans (27) heeft een boodschap voor alle single dames: jullie doen het al jaren volledig verkeerd. Niet een beetje verkeerd, maar dramatisch verkeerd. Volgens haar moeten vrouwen dringend hun standaarden verhogen, hun grenzen aanscherpen en mannen eindelijk behandelen zoals mannen zichzelf behandelen: als optie, niet als zekerheid.
Het zou bijna geloofwaardig klinken als ze zelf niet óók nog vrijgezel was.
Want hoewel Dijkmans viraal ging door 5.000 mannen te laten solliciteren om haar vriend te worden, zat er tussen die berg liefdesbrieven en wanhopige DM’s blijkbaar geen enkele kandidaat die zelfs maar in de buurt kwam van haar persoonlijke shortlist: intelligent, humoristisch, emotioneel stabiel, financieel gezond, verzorgd, lief, respectvol en — zo voegt ze er fijntjes aan toe — “liefst rijk”.
Misschien ligt het dus niet helemaal aan de mannen.
Toch heeft Vera advies in overvloed. Ze vindt dat vrouwen veel te snel genoegen nemen met mannen die om 22.45 uur een “kom je af?”-bericht sturen alsof zijzelf op bestelling geleverd worden. Volgens haar moet een echte date bestaan uit eten, een activiteit en een minimum aan voorbereiding. Geen halfbakken “we zien wel”, geen afspraak in een parkeergarage en al zeker geen last minute bootycall. Mannen moeten moeite doen. Punt.
En o ja: ze moeten iets meebrengen. Geen gouden kroon of Birkin bag, al heeft ze die zelf wel al gekregen, maar een klein gebaar. Bloemen, chocolade, of desnoods een cadeau dat níét uit de tankstationshop van de E313 komt. Volgens Vera gaat het om respect. Of op z’n minst om de illusie ervan.
Daarnaast waarschuwt ze vrouwen voor alle rode vlaggen die zij al van drie kilometer afstand ruikt: mannen die te laat reageren, mannen die veel beloven maar niets doen, mannen die zichzelf graag horen praten maar verder vooral op de bank liggen te sterven, mannen met een vage moraal en nog vagere financiële administratie. Volgens haar zijn dat de types die je het best in quarantaine steekt, mét permanent blok.
Toch geeft ze voorzichtig toe dat haar eigen situatie misschien iets zegt over haar eigen methodiek. Want wie meer dan vijfduizend mannen laat solliciteren en nog steeds geen match vindt, zit mogelijk niet met keuzestress, maar met selectiestress. Het is moeilijk de liefde te vinden wanneer je eisenpakket langer is dan de handleiding van een IKEA-kast.
Maar goed: Vera gelooft in hoge standaarden, harde grenzen en zachte kussens. Ze vindt dat vrouwen zichzelf als prinsessen moeten behandelen, en liefst behandeld worden alsof ze een koninklijk inreisvisum nodig hebben. Als ze er ooit in slaagt haar ideale partner te vinden, zal het waarschijnlijk iemand zijn die door de preselectie van The Bachelor, Temptation Island én de NAVO-cyberveiligheid geraakt is.
Tot die tijd blijft ze advies geven en dat doet ze met overtuiging. En zelfs als ze een tikkeltje veeleisend is, het maakt haar wel sympathiek. Want wie heeft er nu geen vriendin die perfect weet hoe jij moet daten, maar zelf vooral verliefd wordt op verkeerde mannen of fiscale voordelen?
