Voor het eerst vertelt Julie Van den Steen over de vader van haar ongeboren kindje.
In de zomer van 2022 verloor Julie Van den Steen haar ongeboren kind. Een sterrenkindje, dus.
Ze praatte er wel eerlijk over zonder franje, maar één hoofdstuk hield ze tot nu toe dicht. De man. De vader. Die bleef een voetnoot, die stille figurant in wat haar leven even een ander script leek te geven.
Tot nu.
In How to be single trekt ze dat luik wél open. Niet met bombast, maar met dat stille tikje waarmee je een deur openmaakt waarvan je niet zeker weet of ze nog kraakt. De relatie was net een week voorbij toen ze ontdekte dat ze zwanger was. Een week. En daar stond ze dan. “Marginaal. Mislukt.” Zo voelde ze zich. Ze zegt het op een toon die je niet onberoerd laat.
Maar Julie besloot ervoor te gaan. En de vader? Die moest even nadenken, kauwde op het idee, en zei uiteindelijk: ja. Ouders, geen koppel. Een curieuze constellatie van twee mensen die samen een toekomst zouden bouwen zonder elkaar echt vast te houden.
En toen kwam het verlies.
Wat overbleef, was een vriendschap die nergens om vroeg maar toch bleef liggen. Hij woonde vlakbij. Een geografische troost die je niet kan googelen. Ze bleven in elkaars buurt, puur platonisch, twee mensen met hetzelfde litteken. “Het was moeilijk. Intens. Pijnlijk.” Maar er zat warmte in, zegt ze. Een soort echo van wat had kunnen zijn.
Hun wegen liepen daarna toch uiteen. Geen ruzie, geen storm. Gewoon een stilte die groter werd dan woorden. “We hebben geen contact meer. En dat is oké.” Een zin die klinkt als iemand die net geleerd heeft hoe alleen staan niet per se vallen betekent.
En kijk: wat een traject. Wat een parcours. Eerst dachten ze dat ze nooit meer door dezelfde deur zouden kunnen. En dan waren ze ineens bezig een kind te plannen en verhuisde Julie zelfs naar zijn stad. Daarna – na het verlies – viel die toekomst alsnog uit elkaar. Voorzichtig. Schurend. Onvermijdelijk.
Er was hoop, af en toe. Een sprankel aan beide kanten. Maar hoop is broos spul. Soms blijft er niets van over.
En toch vertelt Julie het met een soort zachte helderheid. Alsof ze een doos opent die ooit te zwaar was om boven de trap te tillen, en ze nu eindelijk kan neerzetten. Want het kan raar lopen in het leven. Je plant niets, je verliest veel, en soms vind je elkaar even terug in een tussenruimte die niemand had voorzien. Tot het niet meer hoeft. Tot het stil wordt. Tot het oké is.
(Foto:Joel Hoylaerts / Photonews/Photo News)
