China slaat terug na uithaal De Wever: “Geef ons niet de schuld van jullie eigen faillissement.”
Chinese ambassadeur Fei Shengchao haalt hard uit naar de Belgische premier. Volgens Peking is China niet de oorzaak van de Europese industriële crisis, maar eerder de spiegel die toont hoe zwak Europa zichzelf heeft gemaakt.
De diplomatieke handschoenen zijn uit. Nadat premier Bart De Wever in een opvallend scherpe brief aan Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen waarschuwde dat China de Europese industrie langzaam wurgt, komt er nu een ongewoon directe reactie uit Peking.
Niet via een anonieme woordvoerder of een droge persmededeling, maar via de Chinese ambassadeur in België zelf. Fei Shengchao maakt duidelijk dat China de boodschap heeft gehoord, maar tegelijk weinig begrip heeft voor de manier waarop Europa en België hun economische problemen steeds vaker op China proberen af te schuiven.
De boodschap uit Peking is glashelder: wie denkt dat de Europese industrie gered zal worden door China als vijand aan te wijzen, begrijpt volgens de Chinezen niet waar de echte problemen liggen.
De Wever trekt aan de alarmbel
In een brief aan Von der Leyen waarschuwde De Wever voor een explosieve stijging van Chinese invoer in Europa. Vooral chemische producten, farmaceutische grondstoffen en industriële goederen overspoelen volgens hem steeds meer de Europese markt.
Het Europese handelstekort met China bedraagt ondertussen honderden miljarden euro's en blijft groeien. Volgens De Wever speelt China bovendien geen eerlijk economisch spel.
Europa blijft volgens hem hangen in een schizofrene houding waarbij China tegelijk wordt omschreven als partner, concurrent én systemische rivaal. Die dubbelzinnigheid moet volgens de premier verdwijnen.
Zijn conclusie was scherp: Europa moet zich losmaken van de Chinese afhankelijkheid voordat het te laat is.
Peking ergert zich aan ‘megafoondiplomatie’
Op de Chinese ambassade in Brussel viel de brief allesbehalve in dovemansoren.
Ambassadeur Fei zegt dat er elementen van waarheid in de kritiek zitten, maar noemt een aanzienlijk deel van de beschuldigingen onjuist. Wat hem misschien nog meer stoort, is dat de brief onmiddellijk in de media terechtkwam.
Volgens hem worden conflicten niet opgelost door publieke verklaringen en politieke spierballentaal.
In diplomatieke taal klinkt dat beleefd. In gewone mensentaal betekent het: stop met publiek naar China te wijzen en kom praten als je een probleem hebt.
Peking beschouwt de publieke aanval van De Wever duidelijk als een poging om politieke punten te scoren.
China is niet langer de fabriek van goedkope rommel
Wat Europa volgens de Chinezen nog altijd onvoldoende begrijpt, is hoe snel de machtsverhoudingen veranderd zijn. Tien jaar geleden werd China in Europa nog bekeken als een gigantische assemblagehal waar goedkope T-shirts, speelgoed en huishoudtoestellen werden geproduceerd.
Vandaag ziet de wereld er compleet anders uit. China exporteert massaal elektrische voertuigen, geavanceerde batterijen, chips, artificiële intelligentie en hoogtechnologische toepassingen.
De cijfers spreken voor zich. Waar China in 2020 minder dan één miljoen auto's exporteerde, waren dat vorig jaar meer dan zeven miljoen voertuigen. Het grootste deel daarvan bestaat uit elektrische wagens.
Volgens Fei zal die opmars niet stoppen. De economische trein van China blijft volgens hem met volle snelheid vooruit rijden, ongeacht wat Europa daarvan vindt.
“Jullie wijzen naar China omdat dat makkelijker is”
Europa verwijt China al jaren dat het buitenlandse technologie inpikt, zijn industrie massaal subsidieert en vervolgens producten tegen dumpingprijzen op de markt brengt.
Fei verwerpt dat beeld grotendeels.
Volgens hem is gedwongen technologieoverdracht verboden onder Chinese wetgeving. Bovendien wijst hij erop dat ondertussen ongeveer de helft van alle nieuwe patenten wereldwijd uit China komt.
Dat argument is niet toevallig gekozen.
Waar Europa China jarenlang beschouwde als de leerling die kennis kwam halen, presenteert Peking zich vandaag steeds nadrukkelijker als de nieuwe technologische grootmacht.
De ambassadeur gaat zelfs nog een stap verder. Volgens hem gebruikt Europa China als zondebok voor problemen die het zelf heeft veroorzaakt. Hoge energiekosten, zware regelgeving, stijgende productiekosten en een gebrek aan concurrentiekracht zijn volgens hem veel grotere oorzaken van de industriële achteruitgang dan Chinese concurrentie.
Zijn boodschap aan Europa is dan ook vernietigend eenvoudig: "China de schuld geven is misschien een slimme politieke zet, maar het zal jullie echte problemen nooit oplossen."
Volvo Gent wordt slagveld van de economische strijd
Nergens wordt die discussie tastbaarder dan bij Volvo Car Gent. De fabriek geldt als een van de laatste industriële kroonjuwelen van België, maar kijkt tegelijk naar een onzekere toekomst nu belangrijke modellen in de toekomst naar Slovakije verhuizen.
Voor De Wever is dat een alarmsignaal.
Voor China is het juist een voorbeeld van hoe Chinese investeringen Europese werkgelegenheid ondersteunen.
Fei benadrukt dat eigenaar Geely volgens hem geen Chinese managers naar Gent stuurde en dat duizenden Belgische gezinnen rechtstreeks of onrechtstreeks afhankelijk zijn van de fabriek. Volgens hem zijn niet Chinese investeerders de bedreiging, maar de structurele zwaktes van Europa zelf. Hoge energiefacturen, administratieve lasten en politieke onzekerheid zouden volgens hem veel meer schade aanrichten dan Chinese concurrentie.
Europa kiest voor bescherming, China voor expansie
Terwijl Brussel nieuwe maatregelen voorbereidt om Europese industrieën beter af te schermen tegen buitenlandse concurrentie, kijkt Peking met argwaan toe. De Europese plannen moeten buitenlandse bedrijven verplichten meer Europese onderdelen te gebruiken en technologie lokaal te delen.
Voor Europa is dat economische zelfverdediging.
Voor China is het protectionisme.
Fei stelt dat Europa muren optrekt terwijl China naar eigen zeggen buitenlandse investeerders blijft verwelkomen. Volgens hem zal pas binnen enkele decennia blijken welke aanpak de juiste was.
De harde realiteit die Europa niet graag hoort
De grootste frustratie in Peking lijkt niet eens de kritiek van De Wever te zijn. Wat China vooral stoort, is dat Europa het land nog steeds behandelt alsof het een opkomende economie is die afhankelijk blijft van Westerse kennis.
Die tijd is voorbij.
Volkswagen werkt samen met Chinese autobouwers. Audi doet hetzelfde. Stellantis zoekt Chinese partners. Ook farmaceutische bedrijven en AI-ontwikkelaars kijken steeds vaker richting Peking voor technologie en expertise.
De machtsverhoudingen zijn verschoven. En precies dat maakt de discussie zo ongemakkelijk. Europa probeert zijn industrie te beschermen tegen Chinese concurrentie, terwijl steeds meer Europese bedrijven tegelijk afhankelijk worden van Chinese innovatie.
Partners of rivalen?
De centrale vraag blijft dezelfde: wat is China vandaag voor Europa?
Een partner?
Een concurrent?
Of een strategische tegenstander?
Waar De Wever steeds nadrukkelijker richting dat laatste kamp lijkt op te schuiven, houdt de Chinese ambassadeur vast aan een ander verhaal. Volgens hem zijn China en Europa geen rivalen maar partners die met elkaar concurreren.
Een formulering die vriendelijk klinkt, maar tegelijk een harde waarschuwing bevat. Want achter de diplomatieke glimlach schuilt een duidelijke boodschap: China zal zijn economische opmars niet afremmen om Europa een plezier te doen.
En als Europa denkt dat het zijn industriële problemen kan oplossen door met de vinger naar Peking te wijzen, dan dreigt het volgens China vooral zichzelf te misleiden.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
