Principes voor de schijn, mandaten in de achterkamer.
Je kan niet aan politiek doen zonder een stevig ego. Dat hoort erbij. Maar zelfs binnen die categorie zijn er gradaties. Je hebt politici die overtuigd zijn van hun gelijk — en je hebt er die zich boven het debat verheffen, alsof ze het monopolie op de waarheid bezitten. In die laatste categorie zitten figuren zoals Donald Trump. En dichter bij huis: Georges-Louis Bouchez.
Wat Bouchez de voorbije dagen laat zien, gaat niet meer over politiek. Het gaat over profilering. Over het etaleren van morele superioriteit, terwijl de echte motieven zorgvuldig onder de tafel blijven.
Senaat afschaffen… tenzij
De afschaffing van de Senaat leek even binnen handbereik. Een eerste stap werd gezet in de commissie, waar een gewone meerderheid volstond om het proces op gang te trekken.
Maar de echte test komt in de plenaire vergadering. Daar is een tweederdemeerderheid nodig. En daar wringt het schoentje.
Omdat de Franstalige socialisten afhaken, dreigt de meerderheid afhankelijk te worden van de stemmen van het Vlaams Belang. En net daar trekt de MR de stekker eruit.
De boodschap van Bouchez is duidelijk: geen stemmen, geen steun, als de meerderheid afhankelijk is van “extremistische partijen”.
Moreel kompas of politiek theater?
Op papier klinkt dat principieel. In de praktijk is het vooral handig.
Want laat ons eerlijk zijn: de Senaat afschaffen betekent ook mandaten afschaffen. Postjes. Invloed. Vergoedingen.
En net daar zit de echte inzet.
De MR heeft er alle belang bij om het dossier te vertragen of te blokkeren. Niet omwille van het morele argument dat nu naar voren wordt geschoven, maar omdat het eigen machtspositie raakt.
Selectieve verontwaardiging
Het argument dat men niet wil samenwerken met Vlaams Belang is niet nieuw. Maar het wordt opvallend selectief toegepast.
Wanneer het politiek uitkomt, is pragmatisme plots mogelijk. Wanneer het pijn doet, wordt het principe bovengehaald.
Dat maakt van dit dossier geen morele strijd, maar een strategisch spel.
Politiek op zijn Belgisch
Het gevolg is opnieuw wansmakelijk Belgisch: een hervorming waar iedereen zich in woorden achter schaart, maar die in de praktijk vastloopt op partijbelangen.
De Senaat moet weg — daar lijkt een brede consensus over te bestaan.
Maar zodra het concreet wordt, begint het getouwtrek.
Dus?
Wat Bouchez vandaag doet, is geen verdediging van de democratie. Het is politieke positionering verpakt als morele helderheid.
Schaamteloos, omdat het zo doorzichtig is.
En tegelijk symptomatisch voor een systeem waarin principes vaak pas opduiken wanneer ze goed uitkomen.
De vraag is dan ook niet of de Senaat wordt afgeschaft.
De vraag is wie er het meeste verliest als het écht gebeurt.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
