Arbeidsmigratie wordt betalend: Demir rekent 180 euro per aanvraag aan.
Vlaams minister van Werk Zuhal Demir (N-VA) heeft opnieuw een manier gevonden om de administratie wat duurder te maken en dat tegelijk te verkopen als hervorming. Vanaf nu betalen werkgevers 180 euro per aanvraag om een arbeidsmigrant aan te werven. Geen grote revolutie, wel een klassieke Demir: een kleine kost met een grote morele verpakking.
Volgens de minister is het simpel: wie personeel uit het buitenland wil halen, mag daar ook zelf voor betalen. En de Vlaming? Die blijft er zogezegd netjes buiten. Al moet diezelfde Vlaming intussen wel hopen dat zijn “goedkopere administratie” niet ergens anders weer opduikt als belasting of toeslag met een andere naam.
180 euro voor een beetje papier en hoop
Officieel gaat het om een “retributie” die de werkelijke kost van de administratie moet dekken. Personeel, IT-systemen, verwerkingstijd — allemaal netjes in een tarief gegoten alsof het gaat om een luxe dienst.
In realiteit: een extra factuur voor een systeem dat al jaren vooral draait op traagheid, formulieren en geduld.
Maar geen zorgen, zegt Demir, want met dat geld komt er vooruitgang. Meer medewerkers, meer digitalisering, en zelfs artificiële intelligentie die het werk sneller moet maken. AI dus, om formulieren te verwerken die ooit vooral bedoeld waren om mensen werk te geven.
Sneller werken door meer te vragen
Het plan is ambitieus in zijn eenvoud: je laat bedrijven betalen om sneller antwoord te krijgen op hun aanvraag.
De belofte: maximum dertig dagen wachttijd, of twee weken voor hooggeschoolden. Alsof snelheid in een administratief systeem vooral een kwestie is van het juiste prijskaartje op de juiste deur hangen.
Het is het soort logica waar zelfs een bankier stil van wordt: vertraging bestrijden door de toegang tot het loket duurder te maken.
Arbeidsmigratie als schaars product
Ondertussen wordt arbeidsmigratie verder ingekapseld in een strak keurslijf van “knelpuntberoepen”. Minder lijsten, minder uitzonderingen, meer selectiviteit. Laaggeschoolde instroom is zo goed als verdwenen, en de rest mag zich aanmelden via een steeds smallere poort.
De boodschap is helder: werkzoekenden uit het buitenland zijn geen oplossing meer, tenzij ze toevallig in een heel specifieke excelkolom passen.
Cijfers als bewijs van succes
Dat het beleid “werkt”, wordt intussen afgeleid uit dalende aanvraagcijfers. Minder dossiers voor middengeschoolden, meer voor hooggeschoolden — exact de richting die het beleid zelf heeft ingeperkt en hertekend.
Een klassiek administratief succesverhaal: als je de regels verandert, veranderen de cijfers mee, en dus kan je concluderen dat het beleid werkt.
De rekening is altijd ergens anders
Demir vat het zelf samen als “logisch en eerlijk”: de gebruiker betaalt, niet de belastingbetaler.
Een zin die in de praktijk meestal betekent dat de rekening gewoon iets verder wordt doorgeschoven, maar met betere communicatie.
En zo wordt een extra kost van 180 euro geen prijskaartje, maar een strategie. Geen administratieve drempel, maar een “verantwoordelijkheidsmodel”. Geen nieuwe factuur, maar een hervorming.
Het is maar hoe je het verpakt.
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
