De ‘Poort naar de Hel’ bestaat echt en nee, het is niet de voordeur van Wetstraat 16.
Voor deze helse ervaring moet je je rugzak bovenhalen en koers zetten naar de Karakumwoestijn in Turkmenistan. Daar vind je de krater van Derweze. Met zo’n naam trek je natuurlijk geen hordes toeristen, dus doopte de lokale bevolking het ding om tot de veel aantrekkelijkere ‘Poort naar de Hel’.
Niet omdat de krater tot aan de rand is gevuld met Belgische belastinginspecteurs, wel omdat het gevaarte al 48 jaar in lichterlaaie staat. In 1971 waren Sovjetgeologen op zoek naar olie toen ze per ongeluk een ondergronds aardgasveld aanboorden.
De bodem begaf het, de boor verdween in de diepte en een gigantische krater bleef achter. Om het ontsnappende methaangas te stoppen, besloten de niet al te snugger geachte Russen het gas in brand te steken. In de hoop dat het snel zou opgebrand zijn. Spoiler: dat is niet gebeurd. Tot op de dag van vandaag staat de krater nog steeds gezellig te smeulen.
Een domme zet met onverwacht positieve gevolgen: de vurige krater groeide uit tot een toeristische topattractie. Voor een arm en gesloten land als Turkmenistan een onverwacht geschenk.
Met een diameter van 60 meter en een diepte van 25 meter levert de krater een surrealistisch spektakel op. ’s Nachts wordt het nog griezeliger: duizenden spinnen storten zich telkens massaal de diepte in, aangetrokken door het felle licht.
Voeg daar de intense zwavelgeur aan toe en je krijgt een plaatje dat niet zou misstaan als luxeverblijf van Lucifer zelf.
Het is niet alleen een natuurfenomeen, maar ook een treffende metafoor voor het dictatoriale regime dat het land in zijn greep houdt.
Bezoeken doe je dus op eigen risico, en denk eraan: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.
