“In Frankrijk geschrapt, in België gewoon weer aan de slag.”
Een cardioloog die in Frankrijk vrouwen seksueel misbruikte tijdens consultaties. Een chirurg met een veroordeling voor onopzettelijke doodslag. Een arts die zichzelf morfine voorschreef met vervalste attesten. In Frankrijk kregen ze sancties, schorsingen of beroepsverboden. In België kregen ze… een nieuw RIZIV-nummer en een witte jas.
Uit een vernietigend onderzoek van de krant ‘De Tijd’ blijkt dat meerdere Franse artsen die in eigen land veroordeeld of geschrapt werden, zonder veel problemen opnieuw aan de slag konden in Belgische ziekenhuizen en praktijken. Soms zelfs maanden nadat Frankrijk Europese waarschuwingen had uitgestuurd. Alleen: niemand hier keek ernaar.
Welkom in het Belgische gezondheidssysteem, waar een arts blijkbaar sneller gerecycleerd raakt dan een PMD-zak.
De dokter die vrouwen “onderzocht” met gesloten gordijnen
Het strafste dossier leest als een slechte Netflix-thriller. Een Franse cardioloog uit Zuid-Frankrijk ontving vrouwelijke patiënten tijdens de middagpauze van zijn secretaresse. Gordijnen dicht. Deur op slot. Lichten gedimd.
Volgens het Franse vonnis liet hij vrouwen zich uitkleden voor compleet nutteloze “onderzoeken”, waarna hij hen betastte, zichzelf bevredigde en alles filmde. Twaalf slachtoffers stelden zich burgerlijke partij. De man kreeg vier jaar cel en een beroepsverbod. Toch kon hij in België rustig een visum krijgen, een RIZIV-nummer ontvangen én aan de slag gaan in Brusselse ziekenhuizen. Pas nadat journalisten vragen begonnen te stellen, vloog hij buiten.
Dat is geen administratieve slordigheid meer. Dat is een alarmsysteem dat bewust op stil staat.
Het Europese waarschuwingssysteem? België leest de mails niet
Hier wordt het pas echt hallucinant. Europa beschikt al jaren over een systeem — IMI — waarmee landen elkaar waarschuwen voor artsen die wegens zware feiten geschrapt of geschorst zijn. Seksueel misbruik, fraude, grove medische fouten: het zou allemaal onmiddellijk zichtbaar moeten zijn.
Alleen blijkt België die waarschuwingen amper te openen.
Volgens het onderzoek werd amper 2 procent van de Europese alerts effectief bekeken door Belgische instanties. Twee procent. Dat betekent dus dat de rest ergens digitaal stof ligt te vergaren terwijl artsen met een beroepsverbod opnieuw patiënten onderzoeken. Of opereren. Of voorschriften uitschrijven.
Een Waalse chirurg die in Frankrijk levenslang werd geschorst wegens misbruik van morfine en betrokken was bij de dood van een 14-jarige patiënt? Gewoon aan het werk bij de Belgische overheid als adviserend arts voor personen met een handicap.
Een Franse gynaecoloog die mee verantwoordelijk werd geacht voor de dood van een baby? Praktiseert rustig verder in Wallonië.
Een huisarts geschorst wegens dubieuze online voorschriften? Nog steeds actief in Brussel.
Maar hey, hij had wel zijn papierwerk in orde.
Privacy boven patiëntveiligheid
En dan komen de excuses. Privacyregels. Procedures. Administratieve complexiteit. Het ziekenhuis wist van niets. De Orde der Artsen kon niet zomaar ingrijpen. De waarschuwing zat “verstopt achter een nummer”. Alsof we spreken over een verloren Colruyt-bonnetje en niet over artsen die vrouwen aanrandden of patiënten deden sterven.
Nog mooier: sommige instellingen zeggen letterlijk dat ze wettelijk géén extra controles mogen uitvoeren buiten de standaarddocumenten. Dus als een arts een blanco attest voorlegt — al dan niet slim getimed vóór een veroordeling — dan zwaaien de deuren hier gewoon open.
Het is de bureaucratische versie van: “Hij zag er nochtans vriendelijk uit.”
Witte jas, propere lei
De echte vraag is intussen niet meer hoe dit kon gebeuren. De echte vraag is hoeveel gevallen nog níét ontdekt zijn.
Want wat dit dossier vooral blootlegt, is een systeem dat zichzelf liever beschermt dan patiënten. Een systeem waarin een arts met voldoende papierwerk blijkbaar gemakkelijker opnieuw kan beginnen dan een gewone werknemer die ooit betrapt werd op een foutieve werkloosheidsuitkering.
De witte jas werkt nog altijd als een soort morele droogkuis. Zelfs wanneer er bloedvlekken op zitten.
En ondertussen mogen patiënten hopen dat hun cardioloog niet toevallig uit een Frans tuchtdossier komt dat ergens ongeopend in een digitale schuif ligt weg te rotten.
(Foto: Shutterstock)
