Begrotingsdeadline of politiek toneel? Hoe de regering zichzelf verliest in een loopgravenoorlog.
De begrotingsonderhandelingen zijn een venijnige soap geworden, met in de hoofdrollen: Georges-Louis Bouchez (MR) - alias ‘de Jos’ - en premier Bart De Wever (N-VA)- alias ‘Bartje’. Jammer genoeg valt er nog weinig te lachen. De kernvergadering van dinsdagavond strandde vroegtijdig na wat verschillende bronnen omschrijven als een “hoogoplopende ruzie”. Daarbij bleef vooral één vraag nagalmen: wat wil MR in hemelsnaam nog bereiken?
MR tegen de rest: de btw-kwestie als breekijzer
Bouchez leek dinsdag opnieuw in topvorm — of beter: topverzet — toen hij op X nog eens herhaalde dat een btw-verhoging voor hem onbespreekbaar is. Een verhoging van 21 naar 22 procent, een maatregel die miljarden zou opleveren, is voor de Franstalige liberalen een rode lijn. “Hervormen, niet belasten,” klinkt het voortdurend uit de MR-hoek.
Op zich geen schokkende stelling in het politieke landschap, tot Bouchez zijn campagne tegen de btw-verhoging verder personaliseert. Door op cruciale momenten zijn standpunten te herhalen in mediaoptredens — en om die zelfs strategisch te plannen, zoals zijn toespraak vanavond bij Unizo — lijkt hij eerder tegen de premier dan met hem te onderhandelen. Het geschuifel en gezucht in de regering groeit naarmate de deadline nadert.
De Wever schuift, Bouchez blijft staan: een patstelling met gevolgen
Maar wie denkt dat de premier de MR-leider niets meer kan bieden, vergist zich. Bart De Wever heeft zijn belastingverlaging — oorspronkelijk gericht op 2029 — vervroegd naar 2027 en 2028. Concessies dus, in ruil voor een beperkte btw-verhoging. Maar niets lijkt voldoende voor MR. “MR klampt zich vast aan slogans waarin ze zichzelf al wekenlang heeft vastgezet,” klinkt het gelaten bij de coalitiepartners.
Het beeld is dat van een partij die liever stilvalt dan beweegt. Meer besparen op de overheid en gezondheidszorg? Ligt volgens MR zomaar binnen handbereik. Maar die piste wordt door de rest van de regering als al uitgeput beschouwd.
Strategie of strategie-loosheid?
De verbazing is wederzijds. Bij MR fronst men dat hun lijn nog steeds als verrassing komt. Ze hebben toch altijd gezegd dat ze geen bijkomende belastingen wensen? Zeker, maar wat als dat betekent dat andere partijen gedwongen worden tot nog pijnlijker ingrepen?
De indruk groeit dat MR vooral bezig is zich electoraal op te laden voor een post-regeringstijdperk. “We willen geen belastingen? Prima, dan blokkeren we.” Maar dat blokkeert óók oplossingen, coalitiediscipline en de tijdlijn van de premier.
De onzichtbare hand van de publieke opinie
Dat Bouchez journalisten uitnodigt om hem bij Unizo te horen spreken, wordt door de coalitiegenoten fel bekritiseerd. Timing, boodschap, publieksregie: alles lijkt erop gericht de druk op De Wever te vergroten. “Zo kan je toch niet onderhandelen,” klinkt het gefrustreerd. “Weinig respectvol tegenover de premier,” vult iemand aan.
Het resultaat? Dinsdag viel het kernkabinet al om 21 uur stil. Woorden als “ontspoord” en “hoogoplopend conflict” werden niet alleen achter de schermen gefluisterd.
Het bredere plaatje: waar wil NIEMAND nog heen?
Niet alleen bij MR stelt men zich vragen bij de eindbestemming. N-VA dreigt al weken met ontslag als er geen akkoord komt, maar zelfs dat scenario lijkt hol te klinken. Een nieuwe verkiezing kost elke partij gezichtsverlies. Hervormingen rond arbeidsmarkt en uitkeringen, waar de regering al ver in gevorderd is, dreigen in dat scenario in de papiermand te verdwijnen.
“Het zit potdicht,” klinkt het woensdag bij de deelnemers aan de onderhandelingen. De vertrouwensbreuk is reëel en de vooruitzichten zijn troosteloos. Zonder budgetakkoord komt niemand in beweging — en toch beweegt niemand nog.
En nu ?
De budgettaire oefening is een machtsstrijd geworden, waar alleen verliezers lijken te bestaan. MR heeft de hakken in het zand gezet in zijn strijd tegen belastingen. N-VA schuift, maar komt geen stap verder. En de rest van de coalitie? Zit diep in het slop van een impasse.
Het aftellen naar de deadline van donderdagavond voelt dan ook niet als een agenda-afspraak, maar als een politieke hartmonitor: tegen lage verwachtingen wordt afgewogen wie eerst de draad verbreekt — of toch nog wakker schrikt.
(Foto: Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
