Arizona bereikt akkoord rond energiesteun: 65 miljoen euro steun voor wie met de auto gaat werken.
De federale regering heeft een energieakkoord klaar, goed voor zo’n 80 miljoen euro. Op papier klinkt dat als daadkracht. In de praktijk oogt het vooral als een gerichte boodschap: wie werkt én met de auto rijdt, krijgt een duwtje in de rug. De rest? Die mag toekijken hoe de kruimels van het koekje worden verdeeld.
De kern van het pakket is duidelijk. Werknemers die met de wagen naar het werk gaan, kunnen rekenen op een hogere kilometervergoeding. Tot 10 cent extra per kilometer, fiscaal vriendelijk verpakt en gedeeltelijk gecompenseerd voor werkgevers. Kostprijs: zo’n 60 miljoen euro, uitgesmeerd over drie maanden. De boodschap is impliciet maar helder: mobiliteit voor werk wordt beloond, want dat is economisch nuttig.
De nieuwe tweedeling
Daarmee schuift de regering ongemakkelijk dicht tegen een logica aan die we eerder zagen opduiken in crisistijden: de samenleving opdelen in categorieën. Herinner je de tijd van “de gevaccineerden en de anderen”. Vandaag zijn het “de werkenden en de anderen”.
Wie buiten dat kader valt — gepensioneerden, zieken, werkzoekenden of simpelweg mensen zonder wagen — krijgt een veel beperktere rol in dit verhaal. Voor hen ligt er 15 miljoen euro klaar via de OCMW’s, bedoeld voor gezinnen die verwarmen op fossiele brandstoffen. Een fractie van het totaalbudget, en bovendien tijdelijk.
Het contrast is moeilijk te negeren: waar mobiliteit voor werk ruim wordt ondersteund, blijft directe steun voor energieverbruik opvallend bescheiden.
Tijd kopen, geen oplossing
De maatregelen gelden slechts drie maanden. Van mei tot juli moet dit pakket de schok van stijgende energieprijzen opvangen. Daarna volgt een evaluatie, in de hoop dat de storm dan is gaan liggen.
Intussen zet de regering ook in op ‘gedragssturing’: meer telewerk, carpoolen, zuiniger rijden. Er komt een campagne om burgers bewuster met energie te laten omgaan. De klassieke reflex: als de prijzen stijgen, moet de consument zich aanpassen. Het vingertej gaat de lucht in en betuttelen maar.
Politiek evenwicht op losse schroeven
Opvallend is ook wat er níét meteen komt. Een overwinstbelasting op energiebedrijven blijft voorlopig steken op Europees overlegniveau. Premier Bart De Wever krijgt een mandaat om dat te bepleiten, maar een mandaat is geen maatregel.
Met andere woorden: de inkomstenzijde blijft voorlopig onaangeroerd, terwijl de uitgaven zorgvuldig worden gedoseerd. De vrienden worden nog maar eens gespaard.
Besluit
Dit energieakkoord is geen grote hervorming, maar een tijdelijke pleister. Gericht, afgebakend en politiek berekend. Het ondersteunt wie economisch actief is en mobiel blijft, en houdt tegelijk de budgettaire schade beperkt.
De vraag is alleen hoe lang die logica standhoudt. Want in een energiecrisis die iedereen treft, voelt een beleid dat vooral één groep bevoordeelt al snel aan als meer dan een technische keuze. Het wordt een maatschappelijke lijn. En die lijn is duidelijker dan ooit getrokken.
(Foto: Didier Lebrun/Photo News)
