Er zijn landen die kerncentrales bouwen op vijf jaar tijd. Er zijn landen die volledige metrolijnen uit de grond stampen alsof het een hobbyproject is. En dan is er België, waar de renovatie van het Justitiepaleis van Brussel ondertussen bezig is sinds… 1984.
Ja, je leest dat goed. Toen de stellingen rond het Brusselse Justitiepaleis verschenen, reed ongeveer de helft van Vlaanderen nog met een Ford Taunus, of een Opel Rekord, was TikTok nog niet eens een natte droom van Chinese programmeurs en dacht men dat faxmachines de toekomst waren. Intussen zijn complete generaties geboren en volwassen geworden terwijl dat gebouw nog altijd in een soort permanente verbouwing vastzit.
Maar goed nieuws: achter de stellingen begint de buitenkant er blijkbaar stilaan opnieuw mooi uit te zien.
Alleen jammer dat de binnenkant ondertussen langzaam verandert in iets tussen een verlaten Sovjetgebouw en een post-apocalyptische dierentuin.
Volgens een reportage van HLN kampen medewerkers van justitie tegenwoordig met plafonds die naar beneden komen, water dat binnenloopt, bureaus die onveilig worden verklaard, duivenstront aan de ingang én ratten die ondertussen gezellig tussen de werknemers leven.
Dat laatste is misschien nog het mooiste detail van allemaal. De ratten zouden eerst vooral in het restaurant gezeten hebben, maar omdat dat restaurant ondertussen gesloten is, eten medewerkers nu noodgedwongen aan hun bureau… waarna de ratten blijkbaar besloten hebben: “Wel, dan verhuizen wij gewoon mee.” Nog een hantavirus, iemand?
Het klinkt minder als het kloppende hart van de Belgische rechtsstaat en meer als de setting van een nieuwe Netflix-reeks genaamd Law & Order: Brussels Collapse Unit.
Wat het verhaal zo heerlijk absurd maakt, is dat de oplossingen telkens puur Belgisch aanvoelen.
Plafond ingestort? Die zaal zo weinig mogelijk gebruiken.
Waterinsijpeling? Tijdelijk ergens anders gaan zitten.
Onveilig bureau? Even wachten op een rapport.
Ratten? Euh… voorlopig geen idee.
Het is alsof het volledige gebouw beheerd wordt door mensen die bij elk probleem hopen dat het zichzelf oplost zolang ze er voldoende veiligheidslint rond hangen.
En ergens is dit hele dossier eigenlijk het perfecte symbool geworden van België zelf:
indrukwekkend van buiten, chaotisch van binnen, peperduur en niemand die nog exact weet wie eigenlijk verantwoordelijk is.
Dit gebouw zou normaal een symbool van autoriteit en sérieux moeten uitstralen. Hier wordt recht gesproken. Hier zouden magistraten, rechters en advocaten moeten werken in een omgeving die vertrouwen uitstraalt.
In plaats daarvan zitten mensen blijkbaar dossiers te bespreken onder veiligheidsnetten terwijl ergens boven hen een verdwaalde rat een croque monsieur probeert mee te slepen.
En dan is er natuurlijk die ene vraag die bij veel Belgen spontaan opkomt: waar gáát al ons belastingsgeld eigenlijk naartoe?
Want België slaagt erin om tegelijk één van de zwaarst belaste landen ter wereld te zijn én gebouwen te onderhouden alsof we een failliete Oostblokrepubliek zijn die net een staatsgreep achter de rug heeft. Het contrast is fenomenaal.
De gemiddelde zelfstandige betaalt zich blauw aan belastingen, accijnzen, sociale bijdragen, btw, gemeentebelastingen, provincietaksen, verkeersbelasting, registratiekosten en weten wij veel wat nog allemaal… om vervolgens te ontdekken dat het Justitiepaleis letterlijk langzaam uit elkaar valt terwijl de ratten zich blijkbaar beter georganiseerd hebben dan onze overheidsdiensten.
Eigenlijk ontbreekt er nog maar één ding: dat de ratten binnenkort ook parkeerplaatsen beginnen te reserveren aan het Justitiepaleis. Al zouden die waarschijnlijk efficiënter beheerd worden dan de renovatie zelf.
