Van ‘moetes’, maar je moet je geen zorgen maken.
Wie een sociale woning wil huren in Vlaanderen, krijgt er vanaf volgend jaar een nieuwe verplichting bij. Niet alleen wie al een sociale woning huurt, maar ook wie op de wachtlijst staat, zal zich moeten registreren bij de VDAB. Dat kondigde minister Melissa Depraetere donderdag aan in het Vlaams Parlement na een vraag van Groen.
Van huurders naar wachtenden
Vandaag geldt de inschrijfplicht al voor wie een sociale woning bewoont. De Vlaamse regering breidt dat nu uit naar alle kandidaten op de wachtlijst. De aanpassing moet nog dit jaar door het parlement, zodat de verplichting begin volgend jaar ingaat. Kandidaat-huurders krijgen twee jaar de tijd om zich in regel te stellen; wie dat niet doet, riskeert een boete.
Volgens Depraetere gaat het niet enkel om controle, maar ook om begeleiding. Ze houden toch zo graag onze handjes vast daar niet Brussel. “De VDAB kan mensen ondersteunen met opleiding en begeleiding richting werk,” zegt ze. “Dat helpt hen om economisch zelfstandiger te worden.” De minister benadrukt dat het overleg met de VDAB volop loopt om de maatregel praktisch in te vullen.
Extra taken, minder middelen
Critici vragen zich af of de arbeidsbemiddelingsdienst de extra taken wel kan opnemen. Groen-parlementslid Nadia Naji wijst erop dat de Vlaamse regering tegelijk besparingen doorvoert bij de VDAB. “Er staan tienduizenden mensen op de wachtlijst. Als je die allemaal verplicht naar de VDAB stuurt, maar tegelijk middelen wegsnijdt, dan schep je een probleem,” klinkt het.
De kritiek sluit aan bij een bredere discussie over symboolpolitiek. Het regeerakkoord belooft 56.000 extra sociale woningen, maar legt tegelijk strengere voorwaarden op voor kandidaat-huurders. Gemeenten die te weinig bouwen krijgen sancties, terwijl huurders en kandidaat-huurders met meer verplichtingen worden opgezadeld.
Een schoolvoorbeeld van symboolpolitiek
Volgens Melissa Depraetere moeten burgers zich geen zorgen maken: de verplichting verandert niets aan hun plaats op de wachtlijst en wordt stap voor stap ingevoerd. “Het moet allemaal, maar je moet het zien als een symbolische maatregel,” klinkt het tussen de lijnen. De maatregel moet daadkracht uitstralen, maar verandert niets fundamenteels aan het tekort aan sociale woningen.
Het is typerend voor de huidige Vlaamse politiek: een beleidslaag erbij, een verplichting erbij, maar geen echte structurele oplossing. Politici blijven ons intussen bestoken met hun blabla over “economische zelfstandigheid” en “activering”, terwijl de kern van het probleem – te weinig betaalbare woningen – in een dossiermap stof blijft vergaren.
Melissa Depraetere lijkt dat zelf te beseffen. Door de inschrijfplicht niet hard te verdedigen maar te kaderen als een opstap naar begeleiding, geeft ze eigenlijk gewoon toe dat het om symboolpolitiek gaat: “Maak u niet te veel zorgen, het is vooral een signaal.”
(Foto: Philip Reynaers/Photo News)
