Een Nederlandse spermadonor vertelde wensmoeders jarenlang dat hij nog maar een handvol kinderen had verwekt. Inmiddels blijkt de man minstens 199 biologische kinderen te hebben, onder wie vermoedelijk elf Belgen. En alsof het verhaal nog niet bizar genoeg is, zat hij zelf in een commissie die de Nederlandse donorwet moest evalueren. Daar waarschuwde hij voor... liegende spermadonoren. Soms schrijft de werkelijkheid haar eigen satire.
Een beetje hobby kan uit de hand lopen. Je koopt één oldtimer en voor je het weet staan er vier in de garage.
En dan heb je Simon. De 43-jarige Nederlander doneert al ruim vijftien jaar sperma en heeft naar eigen zeggen inmiddels minstens 199 kinderen verwekt. Elf daarvan zouden in België geboren zijn.
Dat zijn geen vermoedens van boze exen of wilde berekeningen op Facebook. Simon zou het aantal zelf hebben genoemd in een brief aan ouders, nadat het Nederlandse actualiteitenprogramma Nieuwsuur onderzoek naar hem had gedaan. En mogelijk staat de teller nog niet stil.
'Uw kind? Dat is ongeveer nummer zes'
Het balletje ging rollen toen twee Nederlandse moeders ontdekten dat hun kinderen dezelfde donor hadden. Ze vroegen zich vervolgens iets af wat in dit geval behoorlijk verstandig bleek: hoeveel kinderen zou die man eigenlijk nog hebben?
Via sociale media, Facebookgroepen en DNA-databanken begonnen ze te zoeken. En zoeken. En nog wat verder zoeken. Er bleven gezinnen bijkomen.
Volgens verschillende moeders vertelde Simon telkens ongeveer hetzelfde verhaal. Hij was een betrouwbare donor, hield zich netjes aan de afspraken en had nog maar enkele andere donorkinderen. Een vrouw kreeg bijvoorbeeld te horen dat haar kind ongeveer zijn zesde zou zijn. Dat bleek achteraf een kleine afrondingsfout van een slordige 193 kinderen.
Bovendien zou hij zich niet altijd als Simon hebben voorgesteld. Ook namen als Jesse, Johan, Daan, Sam en Maarten zouden zijn gebruikt.
Kliniek, thuis en de 'natuurlijke methode'
Simon beperkte zijn activiteiten ook niet tot één fertiliteitskliniek. Hij doneerde via officiële spermabanken, maar vond eveneens wensouders via websites waarop donoren en vrouwen rechtstreeks met elkaar in contact kunnen komen.
Daarbij gebeurde de inseminatie soms gewoon thuis. Volgens verschillende vrouwen bood hij daarnaast nog een andere mogelijkheid aan: de 'natuurlijke methode'.
Voor lezers die tijdens de biologieles voornamelijk naar buiten hebben zitten kijken: daarmee wordt geen ingewikkeld medisch apparaat bedoeld. Simon bood aan het benodigde genetische materiaal persoonlijk op de plaats van bestemming af te leveren. Via seks dus.
Volgens Nieuwsuur zou hij vrouwen zelfs hebben voorgesteld om zich bij een fertiliteitskliniek voor te doen als zijn partner, zodat bepaalde donorregels konden worden omzeild. Die vrouwen vertrouwden het zaakje gelukkig niet en gingen daar niet op in.
Waarom 199 kinderen wél een probleem zijn
Nu kun je denken: als 199 vrouwen een kinderwens hadden en één bijzonder productieve Groninger hen daarbij wilde helpen, wat is dan precies het probleem?
Wel, onder andere dat die kinderen later ook volwassen worden. In België mag sperma van één donor bij maximaal zes vrouwen worden gebruikt. Nederland werkt sinds 2025 met een maximum van twaalf gezinnen per donor.
Daar zijn goede redenen voor. Bij massadonatie ontstaan gigantische groepen halfbroers en halfzussen die soms helemaal niet weten dat ze biologisch familie zijn.
Je wilt niet dat twee mensen elkaar twintig jaar later op café tegenkomen, verliefd worden en tijdens het vergelijken van hun stamboom ontdekken dat papa bij allebei verdacht veel op dezelfde blonde Nederlander lijkt.
Daarnaast hebben donorkinderen belang bij correcte informatie over hun biologische afkomst en eventuele erfelijke gezondheidsrisico's.
En toen werd het verhaal écht absurd
Tot zover is het een behoorlijk hallucinant verhaal over iemand die jarenlang de regels rond spermadonatie wist te omzeilen.
Maar toen kwam 2019. Simon werd dat jaar namelijk lid van een begeleidingscommissie die in opdracht van de Nederlandse overheid de donorwet moest evalueren.
Jawel.
De man van wie we inmiddels weten dat hij minstens 199 kinderen heeft verwekt, mocht mee nadenken over de regels die dergelijke toestanden moeten voorkomen.
Dat is ongeveer alsof je een professionele pyromaan uitnodigt om het nieuwe brandveiligheidsreglement van de gemeente mee op te stellen.
En het wordt nóg mooier. Simon waarschuwde volgens het onderzoek in een eigen tekst voor die commissie dat spermadonoren een verkeerd beeld van zichzelf zouden kunnen geven. Donoren konden bijvoorbeeld liegen over hoeveel kinderen ze al hadden verwekt om zo sneller door wensouders gekozen te worden.
Lees die vorige zin gerust nog eens. De man had het systeem kennelijk bijzonder grondig bestudeerd.
De overheid wist al langer van hem
Nog vreemder: het Nederlandse ministerie van Volksgezondheid zou volgens Nieuwsuur al sinds 2017 geweten hebben dat Simon een massadonor was.
Twee jaar later zat hij dus in een commissie die zich met de donorwet bezighield.
Ook minstens elf Belgische kinderen
En daarmee wordt het verhaal ook voor ons interessant. Simon schrijft zelf dat van zijn minstens 199 kinderen er elf in België geboren zouden zijn. Tegen een van de vrouwen zou hij gesproken hebben over zes Belgische gezinnen die hij heeft 'geholpen'.
Of dat allemaal klopt, moet nog blijken.
Het Belgische Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten (FAGG) wil nu nagaan of Simon daadwerkelijk in ons land actief is geweest. Daarbij wordt onder meer gekeken naar Belgische fertiliteitscentra, buitenlandse spermabanken die aan België leveren en donatie via het informele circuit.
Voorlopig zou nog geen Belgisch gezin zich gemeld hebben.
Maar ook in Nederland duurde het jaren voordat verschillende moeders elkaar vonden en de omvang van het verhaal duidelijk werd.
En hij zou nog altijd bezig zijn
Wie denkt dat Simon na het zien van het getal 199 zelf tot de conclusie kwam dat zijn bijdrage aan de Europese genetische diversiteit inmiddels wel voldoende was, moeten we teleurstellen.
Volgens Stichting Donorkind is hij mogelijk nog altijd actief. Een van de betrokken moeders zegt zelfs te weten dat momenteel nog een vrouw zwanger is van hem.
Simon zelf wil tegenover Nederlandse media niet inhoudelijk reageren en zegt contacten alleen anoniem met de betrokken moeders of via officiële instanties te willen voeren.
Stichting Donorkind bekijkt ondertussen of juridische stappen mogelijk zijn om hem te laten stoppen.
Dat gebeurde eerder al bij de eveneens Nederlandse massadonor Jonathan Meijer, bekend van de Netflix-documentaire The Man with 1000 Kids. Een rechter verbood hem in 2023 nog langer sperma te doneren nadat duidelijk was geworden dat hij wereldwijd honderden kinderen had verwekt.
Of Simon uiteindelijk hetzelfde verbod boven het hoofd hangt, moet nog blijken.
Eén ding weten we inmiddels wel. Mocht de Nederlandse overheid binnenkort opnieuw een commissie samenstellen om te onderzoeken hoe je voorkomt dat één spermadonor honderden kinderen verwekt door over zijn activiteiten te liegen, dan hebben we alvast een kandidaat die bijzonder veel praktijkervaring heeft.
