De eerste Amerikaanse president die niet verenigt.
Sinds zijn terugkeer in het Witte Huis heeft Donald Trump er een nieuwe sport bij: ruzie maken. Met bondgenoten, rechters, journalisten en publieke omroepen. Een overzicht van wie er momenteel in de hoek staat.
Trump 2.0 heeft de permanente confrontatie tot regeringsstijl verheven. Wie hem bekritiseert, wordt vijand. Wie zijn lijn niet volgt, is zwak, corrupt of ronduit crimineel. De lijst groeit met de dag.
Europa: bondgenoten die het verkeerd doen
Bovenaan de lijst staat de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, die de pech had publiekelijk te zeggen dat het Amerikaanse leger "geen strategie heeft in de oorlog met Iran". Trump reageerde zoals Trump reageert: Merz "weet niet waar hij het over heeft" en is "ineffectief". Als klap op de vuurpijl dreigde hij Amerikaanse troepen uit Duitsland terug te trekken — een dreigement dat hij al eerder bovenhaalde en dat inmiddels zo vertrouwd klinkt als een weerbericht.
Maar Merz staat niet alleen. Duitsland als geheel presteert volgens Trump "slecht, economisch en anderszins". Berlijn doet te weinig aan defensie, energie en migratie. En de Europese bondgenoten in bredere zin? Die profiteren gewoon van Amerikaanse bescherming terwijl ze Washington de les spellen over Iran en Oekraïne. "De Verenigde Staten hebben bondgenoten niet nodig", liet hij in 2025 weten — een uitspraak die in NAVO-hoofdkwartieren als een bom insloeg.
De media: oud zeer, nieuw vuur
De oorlog met de pers is uiteraard geen nieuws. Maar Trump 2.0 voert die strijd met hernieuwd enthousiasme. CNN, MSNBC, CBS, ABC, The New York Times, The Wall Street Journal én de BBC: stuk voor stuk "corrupt" en "links bevooroordeeld" volgens de president. Individuele journalisten die hem tijdens persconferenties kritische vragen durven te stellen, krijgen persoonlijke beledigingen naar het hoofd geslingerd. Dat noemen ze in Washington "de vrije pers ontmoeten".
Publieke omroepen NPR en PBS verdienen een aparte vermelding. Trump riep Republikeinen op om deze "radicaal linkse monsters" financieel droog te leggen. Via presidentiële besluiten probeerde hij federale financiering voor publieke omroep te schrappen. Toen rechters dat blokkeerden, was zijn woede even groot als zijn verbazing — want hoe durven ze.
De rechterlijke macht: criminelen in toga
En daarmee komen we bij de meest opmerkelijke categorie op de vijandenlijst: de federale rechters. Magistraten die zijn beleid blokkeren zijn volgens Trump "crooked", "lunatic" en zelfs ronduit "criminelen". Hij pleit openlijk voor wetgeving tegen "rogue judges" — rechters die hun onafhankelijkheid een beetje te serieus nemen naar zijn smaak.
Dat een zittend president de rechterlijke macht publiekelijk als crimineel wegzet, is het soort nieuws dat in een gezonde democratie weken lang de krantenvoorpagina's zou halen. In het Amerika van 2026 is het een dinsdagmiddag.
En de rest
Binnenlandse critici van zijn America First 2.0-koers worden beschuldigd van verraad en het "bedreigen van de Amerikaanse veiligheid". Europese leiders die afstand nemen van zijn lijn rond Iran of Oekraïne krijgen het verwijt van zwakte, ondankbaarheid en bemoeizucht in "Amerikaanse zaken".
De gemeenschappelijke noemer? Wie niet mee is, is tegen. En wie tegen is, verdient een bijnaam, een dreigement of een presidentieel besluit.
Het goede nieuws: de lijst is nog lang niet af.
(Foto: Aaron Schwartz - Pool Via Cnp/Polaris/Photo News)
