“Vanaf 2028 zal de Vlaamse feestdag een vrije dag zijn.”
Er bestaan politici die een zaal binnenkomen en alle aandacht naar zich toe trekken. En er zijn politici die een zaal verlaten zonder dat iemand zich herinnert dat ze er ooit waren. Hoeven we te zeggen tot welke categorie Diependaele behoort?
In zijn uitgebreid interview met HLN - naar aanleiding van de Vlaamse feestdag -presenteert de Vlaamse minister-president zich als de nuchtere manager van Vlaanderen. Geen grote ego, geen bombastische speech, maar de man van de cijfers. De boekhouder met de opgestroopte mouwen. De bestuurder die liever een notitieboekje bovenhaalt dan een slogan.
Dat is precies het imago dat hij wil uitstralen.
Alleen is de vraag of het ook klopt.
De kunst van onzichtbaar regeren
Elke Vlaamse minister-president lijkt dezelfde evolutie door te maken.
Ze beginnen met de belofte Vlaanderen te hervormen.
Ze eindigen als beheerder van een administratie die elk jaar groter, duurder en complexer wordt.
Diependaele sluit daarin naadloos aan bij zijn voorgangers. Geen visionair die het politieke landschap herschikt, maar een beheerder van het bestaande systeem zonder charisma. Een bestuurder die zelden de voorpagina haalt, behalve wanneer Vlaanderen zijn nationale feestdag viert of wanneer er een begroting moet worden verdedigd.
Onopvallend regeren heeft voordelen.
Wie weinig opvalt, krijgt ook minder kritiek.
Vlaanderen als bedrijf
In het interview strooit Diependaele met cijfers.
IMEC.
VIB.
Flanders Make.
Export.
Economische groei.
De Vlaamse regering wordt voorgesteld als een efficiënte onderneming die verstandig investeert en rationele keuzes maakt.
Tegelijk erkent hij dat de Vlaamse schuld in enkele jaren tijd is opgelopen tot meer dan 50 miljard euro. Volgens hem is dat geen probleem, omdat daar investeringen tegenover staan.
Ook het uitdijende subsidieapparaat probeert hij te nuanceren. Die twintig miljard euro aan subsidies, zegt hij, is technisch iets anders dan wat mensen aan de toog onder "subsidies" verstaan.
Dat is een correcte technische uitleg.
Maar politiek blijft de vraag dezelfde: waarom groeit de schuld elk jaar verder met een overheid die zichzelf efficiënt noemt?
De bestuurder die zelden botst
Opvallend is vooral wat níét in het interview zit.
Geen scherpe uitspraken.
Geen conflict met de federale regering.
Geen openlijke druk op premier Bart De Wever.
Diependaele kiest consequent voor de rol van loyale bestuurder. Hij verdedigt het beleid, tempert de verwachtingen en verpakt moeilijke dossiers in beheerstaal.
Dat maakt hem misschien betrouwbaar.
Maar ook voorspelbaar.
De Vlaamse Leeuw en de realiteit
Diependaele droomt ervan dat ooit iedere Vlaming op 11 juli de Vlaamse vlag uithangt. Hij kondigt aan dat de Vlaamse feestdag tegen 2028 een betaalde feestdag moet worden. Zitten we daar op te wachten?
Ondertussen blijven de dossiers die voor veel Vlamingen tastbaarder zijn liggen: het slabakkende onderwijs, de wooncrisis, de vergunningenproblematiek, de administratieve rompslomp en een overheid die volgens hemzelf "doorgeschoten is in regelneverij".
Misschien vat precies dat zijn premierschap samen.
Veel beheer.
Veel nuance.
Weinig vuur.
De boekhouder van Vlaanderen
Matthias Diependaele presenteert zich als de rustige manager die de cijfers bewaakt terwijl anderen het politieke theater opvoeren.
Daar is op zich niets mis mee.
Maar Vlaanderen heeft vandaag misschien meer nodig dan een boekhouder met opgerolde mouwen.
Want achter elke begroting schuilt een politieke keuze. Achter elke subsidie een prioriteit. Achter elke investering een visie op de toekomst.
En precies daar blijft Diependaele opvallend voorzichtig.
Misschien is dat zijn grootste kwaliteit.
Misschien ook zijn grootste zwakte.
Wie altijd de compromisman wil zijn, loopt het risico dat niemand zich over enkele jaren nog herinnert waarvoor hij eigenlijk stond.
(Foto: Bert Van Den Broucke/Photo News)
