Het filmfestival maakt korte metten met bloot op de loper: tepels out, dresscode in.
Wie Cannes zegt, denkt aan het filmfestival. Wie het filmfestival zegt, denkt aan pikante outfitjes, fotografen die mekaar vertrappelen voor een blote schouder, een stoute tepel, of een kleed zonder slip. Wel, dat is verleden tijd. Ontwaakte azijnpissers die struikelen over gender en inclusiviteit hebben de macht gegrepen en een reglement opgesteld die alleen zijn gelijke kent in een godsdienst met middeleeuwse roots. Een verstikkend fatsoensbriesje waait door het Filmfestival van Cannes. Waar vroeger het flitslicht weerkaatste op diepe decolletés en doorzichtige jurken, flitsen dit jaar vooral de reglementen in het rond. Wie te veel toont, geraakt nergens binnen. Niet op de rode loper, niet op de afterparty, en straks misschien zelfs niet op de foto’s.
Wat ooit een glamourparade was van zijde, satijn en strategisch geplaatste stukjes stof, wordt nu strak ingesnoerd door een handboek van een katholiek internaatsreglement. Vaarwel haute couture. De nieuwe kledingvoorschriften zijn niet enkel streng, maar ook onwrikbaar. Tepels? Taboe. Doorschijnend textiel? Weg ermee. Diepe uitsnijdingen, gewaagde snits, ruggen tot aan de bilspleet? Allemaal verboden.
Modepolitie in avondkledij
De organisatie maakt zich sterk dat het dit keer menens is. Geen vage aanbevelingen of vrijblijvende richtlijnen, maar zwart-op-wit gedragsregels die gecontroleerd én afgedwongen worden. Er zijn teams gevormd, gewapend met oortjes, strenge blikken en vermoedelijk meetlinten, die aan de toegangspoorten klaarstaan om alles wat niet in het nieuwe keurslijf past de toegang te ontzeggen. Een korset van moraal over een festival dat lang het bastion van vrijheid, flair en flamboyantie was.
Voor de mannen: een klassiek kostuum, zonder tierlantijntjes. Voor de vrouwen: lange avondjurken, elegante cocktailjurken, broekpakken of topjes — zolang ze maar braaf en bedekt zijn. Sandalen mogen, maar liefst zonder al te veel bloot teenvlees. Nee, we verzinnen dit niet. Bloot is uit. Fatsoen is in.
Halle Berry: eerste fashion-slachtoffer
De eerste die op de nieuwe voorschriften botste, was niemand minder dan Halle Berry, Oscarwinnares, stijlicoon en lid van de festivaljury. Haar zorgvuldig gekozen jurk — een spektakelstuk met een breed uitwaaierende sleep — mocht de rode loper niet op. Niet omdat ze te veel liet zien, maar omdat ze te veel meenam. Brede rokken, zo luidt het, zouden kunnen leiden tot opstoppingen. En dus moest ook Berry zich omkleden. Geen privileges voor juryleden, geen uitzonderingen voor beroemdheden — enkel conformisme.
Berry slikte het als een professional. “Ik respecteer de regels”, klonk het. Maar ergens moet het gevloekt hebben, daar in de coulissen. Want als zelfs de koningin van de loper zich moet schikken naar een reglement dat het onderscheid tussen esthetiek en bureaucratie is vergeten, wat is er dan nog over van de magie?
Waarom?
Omdat de rode loper de laatste jaren werd overspoeld door modellen en influencers die de grenzen van de couture opzochten? Omdat mediabelangstelling vaker ging naar sideboobs dan naar scripts? Omdat Bella Hadid vorig jaar opdaagde met niets meer dan een halsketting en wat huidkleurige tape?
Mogelijk. Maar de remedie lijkt erger dan de kwaal. Waar vroeger het festival worstelde met irrelevantie en oppervlakkige mediabelangstelling, reageert het nu door z’n gasten te muilkorven — figuurlijk én letterlijk.
De ironie van de showbizzcensuur
Terwijl op het scherm vrijheid en rebellie gevierd worden, wordt diezelfde vrijheid aan de ingang van het festival beknot. Films mogen choqueren, prikkelen, uitdagen — maar de jurk van een actrice mag geen halve centimeter afwijken van het moreel aanvaardbare.
Het is een ironie die enkel Cannes kan verzinnen: na decennia van kloppen op de eigen borst over vrijheid van expressie, gooit het festival nu zijn eigen rode loper dicht voor diezelfde expressie — zolang ze zichtbaar is in zijde of tule. Blijkbaar is het makkelijker om films met seksuele bevrijding te bekronen dan om borsten op een loper te verdragen.
Einde van de Cannes-fabel?
Cannes is een festival heeft zichzelf herleidt tot zijn eigen karikatuur. Een plek waar je op dinsdagavond films bekijkt over verzet, bevrijding en identiteit — om op woensdag geweigerd te worden aan de ingang omdat je topje te diep is uitgesneden. Waar Robert De Niro een ereprijs krijgt voor zijn rebelse oeuvre, terwijl de aanwezige vrouwen verplicht worden om zich te kleden als figuranten.
(Foto: Norbert Scanella/PanoramiC/Photo News)
