Soms kom je een vacature tegen waarbij je twee keer moet lezen om zeker te zijn dat je het goed begrepen hebt. En zelfs dan blijf je met een licht fronsje achter. Het OCMW van Anderlecht is namelijk op zoek naar iemand die ‘transversaal instaat voor het subsidiebeleid’. Klinkt indrukwekkend. Belangrijk zelfs. Alleen: wat betekent dat eigenlijk?
Wel, vrij simpel. Ze zoeken iemand die subsidies moet zoeken. Bij de overheid. Voor de overheid. Laat dat even bezinken.
Op papier is het allemaal mooi verpakt. Je zal ‘een proactief subsidiezoekbeleid ontwikkelen’, ‘een netwerk onderhouden inzake subsidiëring’ en ‘diensten begeleiden bij gesubsidieerde opdrachten’.
In mensentaal komt dat neer op: uitzoeken welke potjes geld er nog ergens bestaan… en proberen er een stuk van naar Anderlecht te krijgen. Bij voorkeur zonder dat iemand anders het sneller gezien heeft.
Nu, eerlijk is eerlijk: het is niet dat die job nutteloos is. Integendeel. In een systeem waar subsidies overal verspreid zitten over verschillende overheden, moet iemand ze natuurlijk ook gaan zoeken, aanvragen en beheren. Maar toch blijft het een beetje een vreemde gedachte en toont het aan hoe absurd het er aan toe gaat in ons land.
De overheid die iemand zoekt… om binnen de overheid… geld te gaan zoeken bij de overheid. Het is een beetje alsof je geld van je spaarrening haalt en dat uitleent aan jezelf, maar dan met drie formulieren, twee vergaderingen en een netwerkmoment erbij.
Wat het nog mooier maakt, is de taal waarin het allemaal beschreven wordt. Je gaat geen formulieren invullen, nee — je ‘implementeert een transversale strategie’.
Je gaat geen mails sturen, nee — je ‘onderhoudt een netwerk voor kennisuitwisseling’.
En je gaat al zeker niet gewoon budgetten opvolgen: je ‘beheert gesubsidieerde projecten’.
Klinkt meteen een pak minder als administratie, en een pak meer als een missie.
En voor wie zich geroepen voelt: er staat een mooie vergoeding tegenover. Tot zo’n 50.000 euro bruto per jaar, maaltijdcheques inbegrepen. Niet slecht voor iemand die professioneel op zoek gaat naar… geld. Bij de overheid. Voor de overheid.
Maar goed, in een land waar je drie overheden nodig hebt om een stuk fietspad van honderd meter te vernieuwen, is het misschien helemaal niet zo vreemd dat je ook iemand nodig hebt om uit te zoeken waar het geld daarvoor zit. En als die persoon zichzelf ‘subsidiespecialist’ mag noemen in plaats van ‘iemand die formulieren invult’, dan is iedereen tevreden.
